اواز خاک و سنگ
و در این میانِ غرق در خون و مبارزه،نامِ علیرضا رئیسی چون ستاره‌ای درخشان بر تارکِ مقاومتِ این سرزمین می‌درخشد،جوانی که جانِ شیرینِ خود را در راهِ رهایی و آزادیِ ایران در برابرِ گلوله‌هایستمِ جمهوری اسلامی فدا کرد و به مقامِ جاودانگی رسید؛ آری، علیرضا رفت اما یاد وراهش در دلِ این خاک و در کوچه‌پس‌کوچه‌های این وطن زنده ماند، در حالی که خانواده‌یداغدارش، سوگوار در برابریِ مزارِ سرد و بی‌جانش نشسته‌اند و غصه‌ی فرزندِ از دست‌رفته را با جانِ خویش می‌خورند؛ مادری که از فراقِ پاره‌ی تنش زار می‌زند و پدری که قامتِ استوارش در زیرِ بارِ این داغِ سنگین خم شده، اما با قلبی مالامال از درد و خشم، عهد بسته‌اند که هرگز از خونِ فرزندشان نخواهند گذشت؛ این مزارِ غریب، امروز به زیارتگاهِ آزادی‌خواهان و کعبه‌ی دل‌های دردکشیده‌ای تبدیل شده است که هر هفته با گل‌های سرخ و فریادِ دادخواهی به دیدارِ علیرضا می‌آیند تا به حاکمانِ جبار اعلام کنند که داغِ این عزیزان هرگز سرد نخواهد شد و قطره‌قطره‌ی خونِ ریخته‌شده‌ی علیرضاها، صاعقه‌ای خواهد شد تا بنیادِ این رژیمِ خونخوار را از ریشه بسوزاند؛ آن خانواده‌ای که بر سرِ مزارِ فرزندِ گلوله‌خورده‌شان اشک می‌ریزند، تنها نیستند، بلکه تمامیِ یک ملت با آنها هم‌صدا و هم‌درد است و این غصه‌ی بزرگ، سوختی خواهد شد برای شعله‌ورتر شدنِ آتشِ انقلابِ مردمی که تا سرنگونیِ آخرین قطره‌ی قدرتِ این استبداد از پای نخواهد نشست و نامِ علیرضا رئیسی را به عنوانِ نمادِ شرف و ایستادگی تا ابد در تاریخِ این مرز و بوم جاودانه خواهد ساخت این اندوهِ عمیق و جانسوز که هر روز بر مزارِ علیرضا رئیسی و دیگر عزیزانِ پرپرشده‌ی این خاک نفس می‌کشد، هرگز به فراموشی سپرده نخواهد شد؛ مادران و پدرانی که در کنارِ سنگِ مزارِ فرزندانشان نشسته‌اند و حصارِ سردِ خاک را با اشک‌های بی‌دریغِ خود شست‌وشو می‌دهند، گواهانِ زنده‌ی جنایت‌های این حکومت‌اند و حضورِ پر از دردِ آنها بر سرِ این مزارها، زنگِ خطری است که هر لحظه در گوشِ حاکمانِ جبار طنین‌انداز می‌شود؛ هر آهی که از دلِ این خانواده‌های داغدار برمی‌آید، به باری از باروت تبدیل می‌گردد که ریشه‌های این استبدادِ خونخوار را هدف قرار داده است و هیچ نیروی سرکوبگر، هیچ باتوم و زندانی و هیچ دیواری توانِ پنهان کردنِ این حقیقتِ آشکار را ندارد؛ این سوگِ مقدس، سرانجام به خروشی بنیان‌کن تبدیل خواهد شد که بساطِ ضحاکان را برای همیشه درهم خواهد پیچید و نامِ این دلیرمردان و شیرزنان را به عنوانِ قهرمانانِ واقعیِ این سرزمین در تاریخ جاودانه خواهد ساخت این داغِ سنگین و این اشک‌های جاری بر مزارِ علیرضا رئیسی و تمامیِ جان‌باختگانِ راهِ آزادی، هرگز بی‌ثمر نخواهد ماند؛ چرا
