فروپاشیِ زیرساختی و بحرانِ قطعیِ آبو برق در روز
در جولای ۲۰۲۵، با رسیدنِ دمایِ هوا به رکوردهایِ
کمسابقه و موجهایِ گرمایِ فرساینده در سراسرِ کشور، ناترازیِ شدید و ریشهدارِ
شبکهیِ انرژی بیش از هر زمانِ دیگری عریان شد. قطعیهایِ مکرر، طولانی و نوبتیِ
برق در ساعاتِ اوجِ فعالیتِ روزانه، نهتنها چرخهیِ تولیدِ صنایعِ کلان و کارگاههایِ
کوچک را فلج کرد و خسارتهایِ میلیاردی به بار آورد، بلکه زندگیِ روزمرهیِ
شهروندان را در کلانشهرها با اختلالِ جدی روبرو ساخت؛ به طوری که از کار افتادنِ
سیستمهایِ سرمایشی، آسانسورها و تجهیزاتِ پزشکیِ خانگی، زیستِ عمومی را به آستانهیِ
بحران کشاند.
همزمان با این تاریکیِ اجباری،
کمبودِ شدیدِ منابعِ آبی و خشکیِ مفرط در مناطقِ حاشیهای، استانهایِ جنوبی و
فلاتِ مرکزیِ
کشور به جیرهبندیِ خشن، طولانیمدت و ناعادلانهیِ آبِ آشامیدنی
انجامید. این تلاقیِ بیبرقی و بیآبی در زیرِ آفتابِ سوزانِ تابستان، خشم، استرس
و نارضایتیِ عمیقِ معیشتی و رفاهی را در میانِ تودههایِ مردم و بهویژه لایههایِ
پایین و کمدرآمدِ جامعه که توانِ سازگاری با این وضعیت را نداشتند، به شدت تشدید
کرد. در این میان، حاکمیت به دلیلِ خزانهیِ تهی، بانکداریِ ورشکسته، فرسودگیِ
مفرطِ نیروگاهها و البته انزوایِ مطلقِ بینالمللی که راهِ ورودِ سرمایه و
تکنولوژی را بسته بود، توانِ پیشبردِ هیچگونه راهکارِ علمی یا نوسازیِ زیرساختی
را نداشت؛ در نتیجه، به جایِ حلِ ریشهای و ساختاریِ مشکل، رویکردِ تدافعی، پلیسی
و امنیتیِ خود را در سطحِ فضاهایِ شهری افزایش داد تا با استقرارِ نیروها و زهرِ
چشم گرفتن، از تبدیلِ این بحرانِ زیستمحیطی و رفاهی به شورشهایِ سراسریِ معیشتی
و اعتراضاتِ گستردهیِ خیابانی پیشدستی کند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر