کلافِ بی‌پایان

 کلافِ بی‌پایان

در این اقلیم که هر روزش خزان است،

سیاست بازیِ پیرِ جهان است.

یکی از نان بگوید، آن یکی از دین،

ولی سفره همان خالیِ پیشین است.

کلافِ مشکلات اینجا گره در گره افتاده،

به دستِ آن که خود در پیِ جاه و مقامِ ساده.

تورم اژدهایی شد که می‌بلعد جوانی را،

به یغما برده امید و نشاطِ زندگانی را.

هوا آلوده و دل‌ها پر از گرد و غبارِ غم،

سیاست‌ باز می‌خواند سرودِ «صبر» دمادم.

فساد از ریشه‌ها جوشید و بر شاخه‌ها گل داد،

کجا رفت آن عدالت که برایش می‌زدیم فریاد؟

جوان در حسرتِ فردا، پیر در سوگِ دیروز است،

در این بن‌بستِ تکراری، که هر روزش جگرسوز است.

مدام از مصلحت گویند و از تدبیرِ پوشالی،

ولی سهمِ من و تو شد همین دستِ تو و خالی.