مرثیه‌ای برای شکوهِ در بند

 مرثیه‌ای برای شکوهِ در بند

تاریخ ایران، ورق‌زدنِ تقویمی است که با خونِ قهرمانان و جوهرِ حکیمان نوشته شده، اما امروز گویی این شناسنامه‌یِ کهن در تلاطمِ بی‌تدبیری‌ها رو به فنا می‌رود. از نگاه سیاسی، تمدنی که روزگاری نمادِ کشورداری و عدالت بود، اکنون میانِ چرخ‌دنده‌هایِ

منافعِ کوتاه‌مدت و غارتِ میراثِ ملی در حالِ فرسایش است. دیدنِ بناهایی که زیر سایه‌یِ بی‌توجهی فرو می‌ریزند و هویتِ جمعی‌ای که در هیاهویِ سیاست‌زدگی گم شده، دردی عمیق بر دلِ هر وطن‌پرستی می‌گذارد. ما میراث‌دارِ شکوهی هستیم که آجر به آجرش با عشق بنا شده بود، اما حالا گویی تاریخ را به مزایده گذاشته‌اند و ریشه‌هایمان را فدایِ بقایِ صندلی‌هایِ لرزان می‌کنند. این فنا رفتن، نه یک تقدیرِ تاریخی، بلکه نتیجه‌یِ مستقیمِ پشت کردن به خرد و ترجیح دادنِ ایدئولوژی بر اصالتِ این خاک است. ایرانِ ما، میانِ گرد و غبارِ نسیان و پنجه‌یِ کسانی که آن را ملکِ شخصیِ خود می‌پندارند، نفس‌تنگی گرفته است؛ با این حال، تاریخ ثابت کرده که ریشه‌هایِ این سرزمین عمیق‌تر از آن است که با طوفانِ چندروزه از بن درآید، هرچند که زخم‌هایِ امروز بر پیکره‌یِ فردا ماندگار خواهد بود.