دیوارِ بی‌دلیل

 دیوارِ بی‌دلیل

پشتِ این میله‌هایِ تکراری، بی‌گناهی به بند افتاده، در میانِ سکوتِ دیواری، قلبِ آیینه از نفس جاده. جرمِ او چیست جز کمی لبخند؟ یا که

شاید شنیدنِ فریاد، در جهانی که عدل را کشتند، سهمِ او شد اسارت و بیداد. قفسی ساخته‌اند از تردید، تا نتابد به شب سپیده‌یِ نور، چهره‌یِ ماه را بپوشاند، سایه‌یِ وحشت و حصارِ وقور. دست‌هایش اگرچه لرزان است، ریشه‌اش در زمینِ ایمان است، هر که در بندِ حق فرو افتد، نامِ او تا همیشه جاوید است. غصه‌یِ میله‌ها نمی‌ماند، صبحِ آزادی از قفس خواند، ظلم اگرچه بلند و مغرور است، سیلِ حق ریشه‌اش بشوراند.